طبق مطالعات انجام شده بر روی آثار بر جای مانده جای مانده از سده های آغازین میلادی، اعم از متون ادبی و آثار هنری(نقاشی، کنده کاری و …) تاریخچه ی سازهای آرشه به سازی تک-سیم از خانواده ی رباب که هنوز هم نواختن نوعی از آن در مناطقی از هند رواچ دارد، باز می گردد. به مرور زمان این گروه سازی در قسمتهایی از هند، ایران، شمال آفریقا و عراق امروزی کامل شده و از گستره ی صوتی بیشتری نیز بهره مند می شوند که سازهای "سارانگی"(۶) ،
"قیچک" و "کمانچه" از باز ماندگان این خانواده هستند. تمامی سازهای آرشه ای آن زمان که در منطقه ی خاورمیانه متداول بوده اند، از کاسه ای چوبی به اشکال مختلف و رویه ای از پوست تشکیل می شدند به طوری که خرک ساز بر روی این صفحه ی پوستی قرار می گرفته است. لازم به ذکر است که تمامی این سازها به صورت عمودی(همانند کمانچه) یا با کمی زاویه، مایل به سمتی نواخته میشدند. طبق شواهد موجود، این سازها در سده ی نهم میلادی وارد اروپا شده و با سازهایی از خانواده ی بربط که قبل از این به اروپا رفته بود تلفیق شدند و گروه سازی جدیدی با بدنه ای کاملا چوبی پدید آمد که "ربک" (۷)و "فیدل"(۸) از این گروهند. در سده ی دهم میلادی سازها از کلیسا اخراج شدند و به جز ارگ بقیه تا مدتها در هنر مذهبی مسیحی جایی نداشتند چرا که از نظر کلیسا، موسیقی سازی آن زمان کفر آمیز بود و موسیقی مذهبی منحصر به موسیقی آوازی میشد. در نتیجه موسیقی سازی در بین مردم به حیات خود ادامه داد. البته این تحریم چندان نپایید و با تاسیس مذاهب جدید، موسیقی سازی دوباره به مراسم مذهبی راه یافت.
همزمان با تکامل سازهای آرشه ای که ایستاده نواخته می شدند، نوعی از فیدل در سده ی دوازدهم میلادی وارد موسیقی مذهبی شد که به صورت افقی نواخته می شد و روی سینه ی نوازنده قرار می گرفت (شبیه به نحوه ی ویولن نواختن اقوام کولی). به تدریج انواعی دیگری از خانواده ی فیدل با نام "ویول" (۹)در سده های پانزدهم و شانزدهم میلادی پدید آمدند. ویول ها در اندازه های مختلف و به اشکال مختلف ساخته شدند. برخی دارای سیم های "واخوان" (مانند لیرا دا براچو ۱۰) بودند که با نواخته شدن برخی نتها، سیمهای واخوان که از زیر خرک و در برخی نمونه ها از کنار دسته عبور می کردند مرتعش می شدند و برخی دیگر مانند "ویولا دا گامبا"(۱۱) در دسته دارای پرده هایی از روده ی گوسفند بودند(همچون لوت). در سده ی شانزدهم "گاسپارو برتولونی" مشهور به "گاسپارو دا سالو"(۱۲) با تغییر در ساختمان ویول، سازی جدید با نام "ویولن" ابداع کرد. با پدیدار شدن ویولن، گروهی در برابر این ساز جبهه گرفتند و صدای آن را نسبت به صدای لطیف ویول، خشن می دانستند در نتیجه تا مدتها سازهای گروه ویول به حیات خود ادامه داده و همچنان در محافل هنری نواخته می شدند. از طرفی دیگر، ویژگی های ویولن از جمله شفافیت صدای و همچنین آسانی نواختن، روز به روز افراد بیشتری را به سمت این ساز جدید جذب می کرد.
با افزایش متقاضیان ویولن، "گاسپارو دا سالو" کارگاهی در "برشا"(۱۳) تأسیس کرد و همزمان با ساخت ویولن، شاگردانی نیز تربیت نمود که در بین آنها می توان از آندرا آماتی(۱۴) نام برد که به سال 1560 کارگاهی در "کرمونا"(۱۵) افتتاح کرد و مکتب ویولن سازی کرمونا را بنیان نهاد. پسران آندرا آماتی "آنتونیوس" و "هیرونیموس" تغییراتی در الگوی پدر دادند که
مهمترین آن، تغییراتی در سوراخ "اف" بود. بعد از این نسل، پسر هیرونیموس"نیکولو" الگوی باقی مانده از پدران خود را کاملتر کرد و اندازه ی بدنه را بزرگتر در نظر گرفت.
در سال 1630 طاعون در کرمونا شیوع یافت.
نیکولو آماتی بدلیل نداشتن وارث، شاگردانی را پذیرفت که از آنها می توان به "آندرا گوارنری"(۱۶) ، "جاکوب اشتاینر"(۱۷) و "آنتونیو استرادیواری" اشاره کرد.این شاگردان برای بهتر نمودن صدای ویولن، هر کدام الگوی ویولنهای آماتی را به نوعی تغییر دادند. بارز ترین تغییرات الگوی ساز ایشان بدین شرح است:
آندرا گوارنری حجم جعبه ی ساز کمی را افزایش داد و علاوه بر
پهن تر کردن جعبه ی صدا، سوراخهای "اف" (۲۱) را بزرگتر و پهن تر ساخت. او همچنین برای به دست آوردن قوس هایی تندتر، چوب را تحت فشار قرار می داد.
جاکوب اشتاینر از نظر ابعاد چندان تغییری در الگوی آماتی به وجود نیاورد، اما با افزایش انحنای صفحه ی رو و پشت، فاصله ی آنها را در بخش مرکزی صفحه بیشتر کرد. به دلیل افزایش انحنای صفحه، اجباراً شیب دسته ی ویولنهای اشتاینر نسبت به بدنه ی اصلی افزایش یافت. او همچنین انحنای سوراخهای "اف" را بیشتر نمود. در برخی سازهای باقی مانده از اشتاینر به جای مارپیچ حلزونی انتهای دسته، سر شیر تراشیده شده است.
آنتونیو استرادیواری که شاگرد جوان تری در مکتب آماتی محسوب می شد، با بررسی الگوی های ارائه شده از سازندگان همدوره و پیشین، الگوی جدیدی را ارائه کرد. استرادیواری در الگوی
خود نسبت اندازه های دو بخش پایین و بالای جعبه ی صدا را به هم نزدیکتر کرد. او از عرض بخش پایینی صفحه های رو و پشت و همچنین از ارتفاع کلاف نیز کاست. البته عوامل بسیاری در این الگوی جدید تغییر کردند:
مسطح تر کردن قوس های صفحه های رو و پشت، انتخاب جنس، محل برش و نوع بافت چوب، نحوه ی خشک کردن چوب، نحوه ی رنگ آمیزی و همچنین ترکیبات رنگ مصرفی و از همه مهمتر، شکل و اندازه ی سوراخهای صدا (اف).
در طول دوران کاری استرادیواری، این عوامل کمی تغییر کردند. به صورتی که امروزه چند نسل از ویولنهای ساخت او با کیفیتهای صدایی گوناگون، از چوبهای متفاوت با بافتهای متفاوت و همچنین با رنگهای گوناگون موجود است.
به طور کلی دوران کاری استرادیواری به دو دوره تقسیم می شوند:
۱- دوران جوانی و میانسالی تا سال 1700
۲- دوران کهنسالی تا سال 1737
در دوره ی اول استرادیواری سعی بر یافتن الگویی برای هر چه شفافتر کردن و بهتر نمودن برد صدا داشت. اوج این دوره سازهای ساخته شده در سال 1699 است که دو نمونه آن هم اکنون نزد "گیل شحام" و "آن-سوفی موتر" نگهداری می شوند.
سارازاته: زیگونروایزن. با نوازندگی گیل شحام. اجرا شده با ویولن Countess
Polignacساخته ی استرادیواری-1699
سارازاته: زیگونروایزن. با نوازندگی آن-سوفی موتر. اجرا شده با ویولن ساخت استرادیواری-1699
در دوره ی دوم استرادیواری سعی بر افزایش عمق صدای ساز داشت. از تغییرات ایجاد شده در این دوران، می توان به عریض تر شدن قالب ویولن اشاره کرد. سازهای این دوران علاوه بر داشتن خصوصیات سازهای قبلی، از عمق صدای مناسبی نیز برخوردار
بودند. در فاصله ی سالهای ۱۷۰۰ و ۱۷۲۰ کاملترین نمونه ی سازهای استرادیواری ساخته شد. ازین رو این سالها را دوران طلایی استرادیواری می نامند. از آثار برجسته ی این دوران می توان ویولنهای "یواخیم" ، "مارسیک" ، "دلفین" ، "مسیح" و "سویل" را نام برد.
اسنه: مدیتیشن. با نوازندگی ایتزاک پرلمن. اجرا شده با ویولن "سویل" ساخته ی استرادیواری-1714
فرانک:
موومان آخر از سونات برای ویولن و پیانو. با نوازندگی داوید اویستراخ. اجرا شده با ویولن "مارسیک" ساخته ی استرادیواری- 1715
دورژاک: هومورسک. با نوازندگی یاشا هایفتز. اجرا شده با ویولن "دلفین" ساخته ی استرادیواری -
1714
ایزایی: ابسسیون از سونات ۲. با نوازندگی ماکسیم ونگرف. اجرا شده با ویولن "کروتزر" ساخته ی استرادیواری - 1727
بعد از استرادیواری، سازندگانی از خانواده ی او و خانواده ی گوارنری زیر نظر این اساتید تربیت شدند که در میان آنها تنها ویولنهای "جوزپه گوارنری دل جزو" با ویولنهای ساخته ی استرادیواری برابری می کرد و در برخی موارد از نظر حجم و برد صدا
از آنها بهتر بود. سازهای "دل جزو" نیز در سالهای کاری وی دچار تغییراتی عمدتاً در سوراخهای "اف" و بافت چوب در صفحه ی پشتی ویولن شدند. از معروفترین ویولنهای ساخته ی دل جزو میتوان از ویولنهای "سوره" ، "ویوتام" ، "گیبسون" ، "داوید" و "کانن" نام برد.
با آنکه ویولنهای دل جزو از نظر کیفیت صدایی با سازهای اساتید پیشین برابری می کردند، اما تا زمانی که پاگانینی با آنها نواخت و قابلیتهای سازهای وی را معرفی کرد، چندان مورد توجه مردم قرار نگرفته بود.
روسینی: آرایشگر سویل. با نوازندگی یاشا
هایفتز. اجرا شده با ویولن "داوید" ساخته ی دل جزو - 1742
پاگانینی: لاکامپانلا. با نوازندگی ماسیمو کوارتا. اجرا شده با ویولن "کانن" ساخته ی دل جزو-1742
باخ: شاکن. با نوازندگی ایتزاک پرلمن. اجرا شده با ویولن "سوره" ساخته ی دل جزو - 1740
سازهای "استرادیواری" و "دل جزو" علاوه بر زیبایی و شفافیت صدا، دارای چند خصوصیت دیگر نیز بودند که بعد از ۳۰۰ سال هنوز شخصی نتوانسته به همان کیفیت آن را عرضه کند:
- برد صدایی بالا، به طوری که در سالنهای بزرگ (استاندارد) صدای این ویولنها تا فاصله ی ۴۰ الی ۵۰ متری به وضوح قابل شنیدن است.
2- عدم افت کیفیت صدا و تداخل نتها در اجرای قطعات با سرعت های بالا(مانند آثار پاگانینی و ...)
3- عدم افت کیفیت صدا بعد از رنگ آمیزی ساز و بهبودی صدا بعد از خشک شدن کامل رنگ.
رنگی که امروزه بر روی ویولن زده می شود، از کیفیت صدای آن ساز نسبت به قبل از رنگ آمیزی می کاهد. به همین دلیل سازندگان سعی می کنند تا حد ممکن چوب را با لایه ی بسیار نازکی از رنگ بپوشانند تا از کیفیت صدای ساز کمتر بکاهد و سریعتر نیز خشک شود.

سید جواد بدیع زاده از هنرمندان بزرگ عرصه موسیقی ایران در سال 1۲۸۱ شمسی در تهران به دنیا آمد. پدرش «آقا سید رضا بدیع کاشانی» ملقب به «بدیع المتکلمین» روحانی مشروطه‌خواه روشن‌اندیشی بود كه به سيد اناری شهرت داشت. وی فرزندش را نيز غالباً به مجالس وعظ و روضه‌خوانی خود می برد تا با شيوه آوازخوانی مذهبی آشنا شود. بديع المتكلمين با تسلط کافی بر ردیف موسیقی ایرانی، پسر خود را نیز به فن آواز موذنی و روضه خوانی و تعزیه آشنا ساخت و او از تجربیات پدر استفاده کرد و به فراگیری گوشه‌ها و ردیف‌های موسیقی دستگاهی ایران پرداخت. جواد، موسيقی رديف سنتی و گوشه‌های بی‌شمار آن را از پدر و نيز از دایی خود «میرزا یحیی سعید واعظین» كه او نيز از واعظان خوش صدای زمان خود بود فرا گرفت.

او تحصیلات ابتدایی را در مدرسه تدین و دوره متوسطه را در مدرسه آلیانس فرانسوی‌ها و سپس دارالفنون به پایان رساند و از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۳۱ در مجلس شورای ملی استخدام شد و به عنوان نماینده خدمت کرد.

استاد بدیع زاده علاوه بر خوانندگی در امر آهنگسازی نیز از بزرگان موسیقی ما به شمار می‌آید. در سال ۱۳۰۴ كه كمپانی انگلیسی صفحه پركنی «هيز مسترزويس» به قصد تهیه و ضبط صفحه از نواخته‌ها و خوانده‌های هنرمندان ایرانی نماینده خود را به ایران اعزام کرد و شعبهٔ خود را در تهران گشود، بدیع زاده به عنوان نخستين خواننده مرد، با معرفی و توصیه عبدالحسین خان شهنازی، انتخاب شد و اولین صفحه او با عنوان «جلوه گل» روانه بازار شد که شامل دو قطعه آواز و سه تصنیف از ساخته‌های خودش بود. از آن پس تا سال ۱۳۱۴ بديع زاده ۲۴ تصنیف ساخت كه همه روی صفحه ضبط شده است. او در سال‌های بعد در سفرهایی به حلب و بیروت و برلین و شبه قاره هند ، بر شمار ضبط آهنگ‌های خود افزوده است.

از ميان آفريده‌های معروف او می‌توان از سرود «ايران، كشور داريوش» و ترانه های جلوه گل، داد دل، دل افسرده، هديهٔ خاك، گل پرپر و «خزان عشق» ياد كرد. «خزان عشق» كه تا زمان ما جاذبهٔ خود را حفظ كرده در سال ۱۳۱۳ در پيوند با متنی عاشقانه از «رهی معیری» ساخته شده است.

استاد بدیع زاده با افتتاح رادیو به جمع هیات ارکستر آن زمان رادیو پیوست و در کنار استادانی چون «حسین تهرانی»، «مرتضی نی داوود»، «حبیب سماعی» و «استاد ابوالحسن صبا» آثار با ارزشی را در حوزهٔ موسیقی ایرانی پدید آورد. استاد بدیع زاده سال‌ها عضو شعر و موسیقی رادیو تهران بود.

جواد بديع زاده، سرانجام در دی ماه سال ۱۳۵۸ در سن هفتاد و هشت سالگی، بر اثر دومين سكته مغزی، در تهران چشم از جهان فرو بست. از او صفحات و نوارهای بسیاری بر جای مانده است که همهٔ از درخشان‌ترین آثار موسیقایی است.

 روحش شاد و يادش گرامي باد

یه شاهکار دیگه از استاد مسعود کیمیایی

پیشنهاد می کنم این فیلم رو حتما تو سینما ببینید

                   گلوله رفاقت را نشانه رفته بود ،

                                             جرم همین بود.

پیانو، از ساز های سیمی- کلاویه ای است که ازهارپسیکورد(harpsichord) و کلاویکورد (clavichord) سرچشمه گرفته. همچنین با نام پیانو فورته (pianoforte) نیز شناخته میشود، تفاوتش با اجدادش در مکانیسم اهرم و چکش است که به نوازندهاجازه می دهد با ضربه محکم یا نرم تر توسط انگشتان قدرت صدای ساز را کنترل کند.

 به همین دلیل مدل های اولیه در زبان ایتالیایی با نام) 1709 (gravicembalocol piano e forte به معنی "هارپسیکورد با صدای نرم و بلند" شناخته می شد.پیانو برای اولین بار توسط Bartolomeo Cristofori یک سازنده ی هارپسیکورد از فلورانس ایتالیا ساخته شد. 2 تا از پیانو های ساخته شده توسط او هنوز وجود دارد. یکی، ساخته شده در سال "1720"، در موزه متروپولیتن در نیویورک (Metropolitan Museum of Art, New York City) نگهداری می شود؛ و دیگری، ساخته ی 1726، در موزه ای در لپزیگ (Leipzig) آلمان است.

در سال1725، هنگامی که Gottfried Silbermann ، یک سازنده ی آلمانی ارگ، از اکشن Cristofori استفاده کرد و پیشرفت بزرگ بعدی در آلمان به وقوع پیوست. شایداتفاق مهم بعدی توسط Johann Andreas Stein از Augsburg که به خاطر اختراع یک *escapement بهبود یافته مشهور است. این اختراع بعدا پایه ساخت پیانو "ونیز" قرار گرفت که مورد علاقه موتزارت و بسیاری از آهنگسازان آلمانی قرن 18 و 19 میلادی واقع شد. 12 استاد از مرکز آلمان در حدود سال 1760 به لندن رفتند و مدرسه ای انگلیسی با نام John Broadwood and others تاسیس کردند که تبدیل شد به سازنده ی پیانو هایی با ساختی محکم تر و مشابه پیانو های حال حاضر. Sébastien Erard یک کارخانه دار فرانسوی، مدرسه ای فرانسوی را در سال 1790 تاسیس کرد و در سال 1823اکشن دوبل را اختراع کرد که هنوز هم مورد استفاده است. در این زمان تمام سازنده های ساز در غرب به روی کامل کردن پیانو کار می کردند.تعداد بسیار زیادی اصلاح بر روی طراحی و ساختمان ساز شکل گرفت و این روند هنوز هم طی می شود. آلمان و ایالات متحده به خاطر پیانو های با کیفیت عالی از دیگر کشورها متمایزند. مخصوصا پیانو های ساخته شده توسط Karl در آلمان وBaldwin، Mason & Hamlin،Steinway و Chickening در ایالات متحده. همچنین پیانوهای استرالیاییBösendorfer هم بسیار مورد قبول است.

محدودیت صدایی در پیانو های اولیه، مانند harpsichord، دارای فقط 4، حداکثر، 5 اکتاو بود.اما رفته رفته به محدوده آن اضافه شد تا زمانی که به بیش از 7 اکتاو رسیدو تغییرات ساختمانی امکان زیاد کردن تنش سیمها را داد تا صدا های مختلفیتولید شود.




پیانو فورته مدرن دارای 6 قسمت اصلی است (در توضیح زیر شمارهها به بخشهای مختلف پیانو اشاره می کنند که در عکس هم آمده):

1-فریم معمولا از آهن ساخته می شود. قسمت انتهایی پشت آن به صفحه ای که سیم هابه آن بسته شده اند متصل است. در جلو قسمت پیچ های کوک قراردارند. با پیچاندن اینها سیم ها کوک شده و در تنش آنها تغییر ایجادشده.



2-صحفه صدا، یک قطعه نازک از صنوبر تراشیده شده است که در زیر سیم ها قرار می گیرد، به ارتعاش سیم ها کمک می کند.

-3سیم ها، ازفولاد ساخته شده اند، از زیر به بم طول و ضخامتشان افزایش می یابد. در سیم های زیرتر از 2 تا 3 سیم با کوک همسان استفاده می شود در حالی که در سیم هایبم از یک سیم که دورپیچ شده- یک سیم نازک از جنس مس به دور سیم فولادیپیچیده شده- تا سنگین تر شوند استفاده می شود.

4- اکشن تمام مکانیزم مورد نیاز برایحرکت دادن چکش ها به سمت سیم ها است (عمل کرد اکشن را در ادامهببینید). بیشترین قسمت قابل رویت اکشن کلاویه ها هستند، یک ردیف از کلید هاییکه به وسیله انگشتان نواخته می شوند. کلید های مربوط به صدا های طبیعی(کلید های سفید) از عاج یا پلاستیک ساخته می شود؛ آنهایی که مربوط به صدا هایتغییر یافته (کلید های سیاه) از آبنوس یا پلاستیک.

-5 پدال ها اهرم هاییهستند که با پا به سمت پایین فشار داده می شوند. پدال خفه کن یا پدال بلند (The damper, or loud pedal) ، تمام خفه کن ها را از روی سیم بلند می کند تا سیم ها به لرزش خود حتی پس از رها کردن کلاویه ها ادامه دهند. پدال نرم (soft pedal) تمام چکش ها رابه سیم هانزدیک می کند تا فاصله ضربه نصف شود یا چکش ها را به یک طرفمایل می کندتا به جای ضربه به 2 یا 3 سیم فقط به یکی ضربه بزند. بعضی ازپیانو هادارای پدال سوم یا پدال ادامه دهنده (sustaining pedal) است کهفقط خفه کنهایی را از سیم ها دور نگه می دارد که در همان زمان باکلاویه ها از سیم ها فاصله گرفته و در حال نواختن هستند.استفاده از پدال ها می تواند در کیفیت صدای تولید شده تفاوتهایی ایجاد کند. بسیاری از پیانو های دیواری دارای پدالی هستند کهیک لایه ی نازک از نمد را بین چکش ها و سیم ها قرار می دهد تا صدایی خفهبه گوش برسد.

6- بر اساس شکل پیانوها به 3 دسته تقسیم می شوند؛ پیانو های گرند (grand)، پیانو دیواری (upright)، و پیانو مربع شکل (square) که در اصل مستطیل است. شکل مربعی پیانو دیگر تولید نمی شود. برایاستفاده شخصی در خانه معمولا از پیانو های دیواری که جای کمتری می گیرد استفاده می شود. پیانو های گرند در سایز های مختلفی ساخته می شوند، از سایز کامل آنها، m 2.69 (8 ft 10 in) طول، تا گرند های کوچک (baby grand) با طول کمتر از m 1.8 .(6 ft)

پیانو های دیواری شامل پیانو های روستایی اواخر قرن 19 نیزمی شوند کهفرم بزرگ از پیانو های دیواری بوده. پیانو های مدرن یاکنسول، پیانو های دیواری کوچک هستند که به پیانو های روستاییمربوط می شوند. در پیانو های دیواری سیم ها به صورت عمود یا اریب از بالابه پایین بسته شده اند. در پیانو های دیواری و گرند های کوچک گاهی سیمهای بم از زیر سیم های زیر می گذرد تا کیفیت صدایی بهتر و قوی تری به دستبیاید. با این حال مجموع وزن ایجاد شده توسط سیم ها در پیانو های گرندحدود 30 تن و در پیانو های دیواری حدود 14 تن است.

 ضرورتا، هنگامی که کلاویه ی پیانو رو به پایین فشار داده میشود، انتهایآن رو به بالا می رود و اهرمی را که چکش را به سمت سیم میبردبلند می کند. در همان زمان خفه کن بلند شده تا سیم به تنش در بیاید. در ادامه توضیحات با جزئیات بیشتری از نحوه کار اکشن پیانو وجود دارد:


کلاویه ی پیانو {1}یک اهرم است که دور محوری به حالت تعادلقرار دارد. {2}هنگامی که نوازنده کلاویه را فشار می دهد انتها بلند می شود و پیچی {3}capstan screw))در انتهای کلید wippen (4) را که با لولا متصل شده است را به بالا فشار میدهد. قسمت آزاد دیگر wippen بالا می رود و اهرمی شبیه L را به نام jackبالا می برد(5)، و توسط اهرمی (repetition lever) دیگر تکرار می شود (9).

Jack قلتک را فشار می دهد (6) ، رولی از پشم که به ساق چکش بسته شده؛که چکش هم با آن بلند می شود (7) . حرکت بالا رونده ی jack هنگامی که به پیچ رگلاژ میخورد می ایستد(8). چکش به روند خود ادامه می دهد و سیم را به صدا در می آورد. اهرمrepetition نیز بلند می شود(9) ولیفقط تا جایی که jack به قسمتانتهایی آن و drop screw بر خورد کند؛ (10)این اهرم تا هنگامی که کلاویه رهاشود بالا می ماند.

چکش تا حدودی به عقب بر می گردد. پس از بر خوردقلتک با اهرم repetition می ایستد(9). (5)Jack در این حالت به سر جای اصلیخود باز می گردد. مانعی به نام (11) backcheck چکش را از بازگشت به سمت سیم ها باز میدارد.
اگر کلاویه به مقدار کم و نه کامل بالا بیاید، چکشاز مانع backcheck آزاد می شود ولی اهرم repetition بالا می ماند.اگر نوازندهدوباره کلاویه نیمه بالا آمده را فشار دهد، jack (5) برای بار دیگر می تواندقلتک (6)را به بالا فشار دهد و ساق چکش(7) به سمت بالا حرکت می کند. (این سیستم بهنوارندگان اجازه ی تکرار یک نت را قبل از بازگشت کامل کلاویه و چکش به حالت اولیه خود می دهد. این یکی از تکنیک ها ی مهم در پیانو های اولیه بوده است.)

د رهمین حین، انتهای کلاویه بلند شده و اهرم خفه کن را به بالا می برد(12) که خفه کن را از روی سیم بلند می کند(13). حتی زمانی که کلاویه به صورت نیمه رها می شود خفه کن به جای خود باز می گردد و صدای سیم را خفه می کند.

هنگامی که کلاویه به طور کامل رها می شود، همهقسمت ها به علت جاذبه به جای خود باز می گردند. بر عکس پیانو های گرند، در پیانوهای دیواری نمی توان از قدرت جاذبه کمک گرفت. به همین علت از قطعات مختلف و تکه های پارچه ای استفاده شده تا بعضی از قطعات به جای خود باز گردند.

پیانو همیشه یکی از سازها هنرمندان خوش ذوق بوده است.آهنگسازان قرن 18 و 19 میلادی، آهنگ های ساخته شده شان را روی این ساز اجرا میکردند. از میان آنها می توان از موتزارت، بتهوون، شوپن، و فرانس لیست مجاری نامبرد. پیانسیت معروف، کلارا شومن(Clara Schumann) آلمانی قطعات ساخته شده توسط همسر خود، رابرت شومن(Robert Schumann) را برای او روی پیانو اجرا می کرد. اواخر قرن توسط آهنگساز روسی، آنتون روبینستن(Anton Rubinstein)، تسخیر شده بود، و در اوایل قرن 20 بسیاری از نوازندگان تور های کنسرت در اروپای غربی و آمریکا اجرا کردند. درمیان آنها می توان از ایگنس پدرسکی(Ignace Paderewski) لهستانی، جوزف هافمن(Josef Hofmann)آمریکایی- لهستانی و آرتور روبینستن(Arthur Rubinstein) نام برد. در زمان بین جنگهای جهانی اول و دوم (1918 تا 1939) نوازنده و آهنگساز آمریکایی – روسی ،سرگیی راخمانینوف(Sergey Rachmaninoff)، آرتور اشنابل(ArturSchnabel) اتریشی– آمریکایی، دیم میرا هس(Dame Myra Hess) بریتانیایی و والتر گیسکینگ(Walter Gieseking)آلمانی. بعد از پایان جنگ جهانی اول در سال 1945، بسیاری از پیانیست های روس مانند امیل گیلل(Emil Gilels) در آمریکا مشهور شدند.از بعضی دیگر از نوازندگان مشهور بعد از جنگ جهانی دوم نیز می توان نام برد مانند، آلفرد برندل(AlfredBrendel) انگلیسی– اتریشی، گلن گلود(Glenn Gould) کانادایی که اجرا هایش قطعات باخ بسیار مورد توجه قرار گرفت. نوازندگان آمریکایی، وان کلیبرن(Van Cliburn)، آندره واتز (André Watts)و موری پراهیا(Murray Perahia). امروزه، تکنیک در میان نوازندگان در حال پیشرفت است و با افزایش پیانیست های جهانی، علاقه و مشاغل در بین هنرمندان ایجاد شده است.

* escapement :مکانیسمی در پیانو است که باعث میشود چکش پس از ضربه زدن به سیم با سرعت بیشتری برگردد.

استاد بنان در اردیبهشت 1290 در قلهک تهران و در خانواده ای صاحب جاه به دنیا آمد.

پدرش کریم خان بنان الدوله نوری و مادرش دختر شاهزاده رکن الدوله( برادر ناصرالدین شاه) بود. از شش سالگی داود به خوانندگی و نوازندگی ارگ و پیانو پرداخت و در این راه از راهنمایی های مادرش که پیانو را بسیار خوب می نواخت بهره ها گرفت، اولین استاد او پدرش بود و دومین استاد، مرحوم میرزا طاهر ضیاءذاکرین رثایی و سومین استادش مرحوم ناصرسیف بوده اند. بنان در سال 1321 خوانندگی را در رادیو آغاز کرد، درآن زمان، شادروان روح اله خالقی مسولیت رادیو را بر عهده داشت، روزی که بنان با عبدالعلی وزیری جهت امتحان به رادیو می روند در دفتر روح اله خالقی، ابوالحسن صبا هم نشسته بوده، از بنان میخواهند که برای ایشان قطعه ای بخواند و او «درآمد سه گاه» را آغازمیکند و صبا هم باویلن او را همراهی می کند. هنوز «درآمد» تمام نشده بود که خالقی به صبا می گوید:«شما نواختن ویلن را قطع کنید» و به بنان اشاره می کند «گوشه حصار» را بخواند و بنان بدون اندک مکثی ، با چنان مهارت و استادی «درآمد حصار» را می خواند و به «سه گاه» فرود می اید که روح اله خالقی بی اختیار برخاسته و او را در آغوش گرفته و می بوسد و آینده وی را در هنر آواز درخشان پیش بینی می کند. از سال1321 صدای غلامحسین بنان، همراه با همکاری عده یی از هنرمندان دیگر از رادیو تهران به گوش مردم ایران رسید و دیری نگذشت که نام بنان زبانزد همه شد. خالقی او را در ارکستر انجمن موسیقی شرکت داد و با ارکستر شماره یک نیز همکاری را شروع کرد و از بدو شروع برنامه همیشه جاوید «گلهای جاویدان» بنا به دعوت استاد ارجمند داود پیر نیا همکاری داشت. بنان در طول فعالیت هنری خود، حدود 450 اهنگ را اجرا کرد و انچه که امتیاز مسلم صدای او را پدید می اورد، زیر و بم ها و تحریرات صدای او است که مخصوص به خودش می باشد. بنان نه تنها در اواز قدیمی و کلاسیک ایران استاد بود، بلکه در نغمات جدید و مدرن ایران نیز تسلط کامل داشت. تصنیف زیبا و روح پرور «الهه ناز» او بهترین معرف این ادعا می باشد. غلامحسین بنان به سال 1315 خورشیدی به سمت بایگان در اداره کل کشاورزی استخدام شد و بعد از چندی به شرکت ایران بار که مرکز آن در اهواز بود منتقل گشت. پس از چند سال به معاونت آن اداره منسوب گردید. در سال 1321 به تهران آمد و بنا به پیشنهاد مرحوم فرخ که وزیر خواربار بود، به سمت منشی مخصوص وزیر به کار پرداخت. بعد از تغییر کابینه، به اداره کل غله و نان منتقل شد و چندی کفالت اداره دفتر و کارگزینی و مدتی هم مسؤولیت تحویل کوپن نان تهران را بر عهده داشت. در سال 1332 به پیشنهاد شادروان خالقی به اداره کل هنرهای زیبای کشور منتقل شد و به سمت استاد آواز هنرستان موسیقی ملی به کار مشغول گردید و در سال 1334 ریئس شورای موسیقی رادیو شد. غلامحسین بنان از ابتدا در برنامه های گلهای جاویدان و گلهای رنگارنگ و برگ سبز شرکت داشته و برنامه های متعدد و گوناگون دیگری که از این خواننده بزرگ و هنرمند به یادگار مانده است. غلامحسین بنان مدتها بود که مبتلا به ناراحتی جهاز هاضمه شده بود از طرف دیگر حنجره اش نیز آمادگی بیان نیازهای درونیش را نداشت و به همین دلیل اندک اندک از خواندن اجتناب ورزید و از صحنه هنر کناره کشید و دیگر حدود بیست سال آخر عمر را تقریبا فعالیت چشم گیری نداشت و روز به روز ناراحتی جهاز هاضمه او را بیشتر رنجور می کرد و متاسفانه کوشش های پزشکان و خاصه مراقبت ها و از خود گذشتگی های پری بنان همسر وفادارو مهربانش هم مؤثر نیفتاد دو سرانجام درساعت 7 بعدالظهر پنجشنبه هشتم اسفندماه سال 1364 خورشیدی در بیمارستان ایرانمهر قلهک جهان را بدرود گفت. روانش شادباد.